SKLEP ON-LINE
PrenumerataZałogi pierwszych czołgów, jakie w roku 1917 pojawiły się na etatach sił zbrojnych Cesarstwa Niemieckiego, nie wyróżniały się w żaden sposób spośród pozostałych towarzyszy walki. Wynikało to z faktu zaciągu ochotniczego, prowadzonego w szeregi nowo formowanych oddziałów, w trakcie którego każdy ze śmiałków zdecydowanych ruszyć w bój wewnątrz stalowych kolosów, zachowywał ubiór charakterystyczny dla jednostki z której pochodził. Pewnym odstępstwem stało się wprowadzenie elementów ściśle powiązanych ze specyfiką służby w postaci szytych z lnianej tkaniny, a następnie azbestowych kombinezonów oraz masek ochronnych, które wydawano głównie mechanikom-kierowcom oraz obsługom głównego uzbrojenia.
Demobilizacja ostatnich pododdziałów pancernych państwa Hohenzollernów w Wiesbaden jesienią 1918 roku rozpoczęła, trwający blisko dwie dekady, okres krępowania rozpatrywanej gałęzi wojska, w praktyce rozpoczęty na mocy podpisanego nieco ponad pół roku później aktu końcowego konferencji pokojowej w Wersalu. Nowe demokratyczne państwo – Republika Weimarska i jej zredukowana do zaledwie stu tysięcy armia – Reichswehr, pozbawione zostały dostępu do pełnowymiarowych formacji wykorzystujących gąsienicowe środki walki. Niemniej jednak, od początku istnienia zwracano uwagę na sprzęt tej kategorii stale szukając jego substytutów. W ten sposób, już z początkiem lat dwudziestych, na szeroką skalę rozwinięto badania nad samochodami pancernymi, w większości oficjalnie przeznaczonymi dla jednostek policyjnych, a wraz z nimi, w połowie dekady pojawiły się nowe, wykonane z czarnej skóry ubiory ochronne. Przełomowym momentem w dziejach armii niemieckiej okresu międzywojennego stało się uruchomienie, decyzją Inspektoratu Wojsk Zmotoryzowanych (Inspektion der Kraftfahrtruppen), programu budowy czołgu lekkiego ukrytego pod kryptonimem „ciągnik rolniczy” (Landwirschaftlisches Schlepper) oraz powołanie w Berlinie-Lankwitz. Pruskiego Batalionu Samochodowego, którego dowództwo powierzono ówczesnemu pułkownikowi Heinzowi Guderianowi.
Wraz z pracami nad doktryną oraz typologią odradzającej się, a w praktyce budowanej od podstaw, Panzerwaffe przystąpiono w roku 1932 do projektowania nowego typu umundurowania mającego zapewnić maksymalny komfort obsługom gąsienicowych wozów bojowych. Etap ten zakończono 12 lutego 1934 roku, wprowadzając na wyposażenie załóg specjalny czarny uniform określany jako Sonderbekleidung der Panzertruppen (ubiór specjalny jednostek pancernych).3 Zgodnie z wytycznymi powyższy zestaw odzieży przeznaczony był tylko i wyłącznie dla żołnierzy zasiadających wewnątrz gąsienicowych wozów bojowych, z czasem grono użytkowników jednak poszerzono; 2 kwietnia 1937 roku prawo do omawianego umundurowania otrzymały załogi samochodów pancernych w jednostkach łączności, nieco ponad rok później – artylerzyści korzystający z tego typu pojazdów, a w marcu 1940 roku – formacje rozpoznawcze. Ostatnią dyrektywą rozszerzającą zakres odbiorców sortów okazała się decyzja wydana w pierwszym dniu ofensywy przeciwko Francji – Sonderbekleidung der Panzertruppen, rozpoczęto przydzielać wówczas kompanią saperów w batalionach pancernych. Regulaminowo uniform wojsk pancernych używany miał być jedynie w charakterze polowym i to z zastrzeżeniem tylko na czas obsługi wozów bojowych – w innych przypadkach żołnierz Panzerwaffe używać miał, wydawanego dodatkowo, standardowego munduru piechoty wyróżniającego się, przypisaną tej kategorii armijnej różową (Rosa) wypustką w barwie broni (Waffenfarbe).Wyjątek stanowić miały w tym przypadku jedynie parady z prezentacją sprzętu6. Pierwszym, zarejestrowanym nawet na taśmie filmowej, odstępstwem od powyższej dyrektywy, stała się prawdopodobnie defilada batalionu rozpoznawczego SS-Verfügungsdivision w, położonym na pograniczu francusko-hiszpańskim, miasteczku Hendaye dnia 9 lipca 1940 roku – żołnierze jednostki, w asyście sztandaru zaprezentowali się bez pojazdów maszerując w czarnych Sonderbekleidung. Z czasem odstąpiono więc od regulaminu z połowy lat trzydziestych i od końca drugiego roku wojny zezwolono na wykorzystywanie uniformu polowego jako munduru służbowego (Dienstanzug) oraz wyjściowego (Ausgehanzug), jednocześnie zaprzestając przydziałów, funkcjonujących w pozostałych pododdziałach wojsk lądowych, ubiorów szarozielonych.
Demobilizacja ostatnich pododdziałów pancernych państwa Hohenzollernów w Wiesbaden jesienią 1918 roku rozpoczęła, trwający blisko dwie dekady, okres krępowania rozpatrywanej gałęzi wojska, w praktyce rozpoczęty na mocy podpisanego nieco ponad pół roku później aktu końcowego konferencji pokojowej w Wersalu. Nowe demokratyczne państwo – Republika Weimarska i jej zredukowana do zaledwie stu tysięcy armia – Reichswehr, pozbawione zostały dostępu do pełnowymiarowych formacji wykorzystujących gąsienicowe środki walki. Niemniej jednak, od początku istnienia zwracano uwagę na sprzęt tej kategorii stale szukając jego substytutów. W ten sposób, już z początkiem lat dwudziestych, na szeroką skalę rozwinięto badania nad samochodami pancernymi, w większości oficjalnie przeznaczonymi dla jednostek policyjnych, a wraz z nimi, w połowie dekady pojawiły się nowe, wykonane z czarnej skóry ubiory ochronne. Przełomowym momentem w dziejach armii niemieckiej okresu międzywojennego stało się uruchomienie, decyzją Inspektoratu Wojsk Zmotoryzowanych (Inspektion der Kraftfahrtruppen), programu budowy czołgu lekkiego ukrytego pod kryptonimem „ciągnik rolniczy” (Landwirschaftlisches Schlepper) oraz powołanie w Berlinie-Lankwitz. Pruskiego Batalionu Samochodowego, którego dowództwo powierzono ówczesnemu pułkownikowi Heinzowi Guderianowi.
Wraz z pracami nad doktryną oraz typologią odradzającej się, a w praktyce budowanej od podstaw, Panzerwaffe przystąpiono w roku 1932 do projektowania nowego typu umundurowania mającego zapewnić maksymalny komfort obsługom gąsienicowych wozów bojowych. Etap ten zakończono 12 lutego 1934 roku, wprowadzając na wyposażenie załóg specjalny czarny uniform określany jako Sonderbekleidung der Panzertruppen (ubiór specjalny jednostek pancernych).3 Zgodnie z wytycznymi powyższy zestaw odzieży przeznaczony był tylko i wyłącznie dla żołnierzy zasiadających wewnątrz gąsienicowych wozów bojowych, z czasem grono użytkowników jednak poszerzono; 2 kwietnia 1937 roku prawo do omawianego umundurowania otrzymały załogi samochodów pancernych w jednostkach łączności, nieco ponad rok później – artylerzyści korzystający z tego typu pojazdów, a w marcu 1940 roku – formacje rozpoznawcze. Ostatnią dyrektywą rozszerzającą zakres odbiorców sortów okazała się decyzja wydana w pierwszym dniu ofensywy przeciwko Francji – Sonderbekleidung der Panzertruppen, rozpoczęto przydzielać wówczas kompanią saperów w batalionach pancernych. Regulaminowo uniform wojsk pancernych używany miał być jedynie w charakterze polowym i to z zastrzeżeniem tylko na czas obsługi wozów bojowych – w innych przypadkach żołnierz Panzerwaffe używać miał, wydawanego dodatkowo, standardowego munduru piechoty wyróżniającego się, przypisaną tej kategorii armijnej różową (Rosa) wypustką w barwie broni (Waffenfarbe).Wyjątek stanowić miały w tym przypadku jedynie parady z prezentacją sprzętu6. Pierwszym, zarejestrowanym nawet na taśmie filmowej, odstępstwem od powyższej dyrektywy, stała się prawdopodobnie defilada batalionu rozpoznawczego SS-Verfügungsdivision w, położonym na pograniczu francusko-hiszpańskim, miasteczku Hendaye dnia 9 lipca 1940 roku – żołnierze jednostki, w asyście sztandaru zaprezentowali się bez pojazdów maszerując w czarnych Sonderbekleidung. Z czasem odstąpiono więc od regulaminu z połowy lat trzydziestych i od końca drugiego roku wojny zezwolono na wykorzystywanie uniformu polowego jako munduru służbowego (Dienstanzug) oraz wyjściowego (Ausgehanzug), jednocześnie zaprzestając przydziałów, funkcjonujących w pozostałych pododdziałach wojsk lądowych, ubiorów szarozielonych.
